Nisha

Żeby nie było zbyt dużego zawodu, zapowiadam że chodzi za mną 1872 Clive’a Christiana. Więc recenzja już wkrótce.
Dzisiaj natomiast będzie okołoperfumowo. Oczywiście, z przydługim wstępem, bo jak wspominałam nie potrafię pisać tylko na temat ;]

Uwaga, zaczynam wstęp.
Raz na jakiś czas pojawiają się grzmiące artykuły o zgubnych skutkach braku umiaru w naszej szarej, człowieczej egzystencji. Za dużo solimy, za dużo obowiązków bierzemy na swoje barki, za dużo czasu spędzamy przed komputerem, żyjemy za głośnio i za szybko, otaczamy się zbyt wieloma zbędnymi rzeczami, za bardzo zagłuszamy nasze podstawowe potrzeby i ogólnie przeginamy pod każdym aspektem. I te zapachy! Zgroza. Toż to dawno przekroczyło zdrowy rozsądek i podstawowe potrzeby higieny codziennej. Perfumy, odświeżacze do powietrza, spray’e do ubrań, perfumowane płyny do prania, aromatyzowane potrawy i napoje… A alergia rośnie.
Jest w tym trochę prawdy, ale – do diabła! Bunt na pokładzie! To już pewnie wypaczenie, ale u mnie wszystko musi pachnieć. I to ładnie, tak jak ja chcę. Szafy, ubrania, pościel, sąsiedzi oops, wróć… O czym to pisałam?

Zapachy do pomieszczeń.

Kusi mnie, żeby rzucić się w temat-rzekę kadzideł i żywic kadzidlanych, ale to już wyższe stadium wtajemniczenia, a chciałam zacząć od czegoś prostego, przyjemnego i – nie wymagającego spalania; bo sama nie czuję się do końca komfortowo, kopcąc coś w mieszkaniu.

Przerabiałam już wiele wynalazków. Suszyłam lawendę, kupowałam pachnące saszetki, woski do kominków, papierki do spalania, kadzidełka; ale wszystko to albo szybko wietrzało, albo wręcz przeciwnie, było nie do oddychania mocne. Kiedyś szykując artykuł o ambrze, wpadłam na dziwne ambrowo-woskowe kostki „z Maroka”. Olałam sprawę, bo potrzebne mi były reprezentatywne zdjęcia naturalnych bryłek ambry szarej; ale niedawno wpadłam na nie ponownie. Przeznaczenie. Skoro już wpadłam, to zamówiłam, a ponieważ nie potrafię podejmować decyzji ‘albo albo’, zamówiłam ambrową, kadzidlaną i piżmową, hurtem.

I żałuję, że nie wzięłam jeszcze sandałowej. Naprawdę.

Kostki są mieszaniną wosku pszczelego i olejków zapachowych. Wyglądają trochę jak zleżałe mydełka krawieckie, są dość tłuste i kruche, ale nie plamią materiałów [trzymam je w woreczkach] i nie brudzą ich nadmiernie. A zapach… Marzenie. Intensywny, słodki, ciepły i rozgrzewający, genialnie roznosi się w pomieszczeniu [lub w szafie] i wprowadza błogi, przytulny klimat.
Ambrowa kostka ma najbardziej charakterystyczny, korzenny zapach; kadzidlana i piżmowa mogą się już mylić – użyte w nich olejki kojarzą mi się jednoznacznie ze sklepami indyjskimi, a więc słodkimi kadzidełkami i aromatyzowanym drewnem. Ale wszystkie są piękne. Polecam, bo nie kosztują wiele [można kupić na Allegro lub w sklepach internetowych], a to najlepsze, najtańsze i najwygodniejsze rozwiązanie zapachu do domu, jakie do tej pory spotkałam.

Pierwsze zdjęcie pochodzi z portalu www.girvin.com
Drugie z www.etnobazar.pl

Miała być pierwsza recenzja, ale po przeczytaniu wiadomości o śmierci Mony di Orio, jakoś uszło ze mnie powietrze.
Oficjalna strona nie działa. Ciskam się po sieci z niedowierzaniem.

Talent, marzenia, strata.

O zapachach zwykłam pisać na Wi. i Fragrantice, gdzie jedyne co mogło mnie spotkać to balonik w charakterze pochwały. Natomiast blogi… blogi są stresujące. Istnieje ryzyko, że w którymś komentarzu przeczytam „umrzyj”.
Been there, tried that. Na początku mam słowotok i często bredzę, bo i tak nikt tego przecież nie widzi. Potem się rozkręcam, trzaskam wpisy i ku mojemu [wiecznemu] zaskoczeniu, ktoś je lubi. I jest świetnie, ale rosnące zainteresowanie rodzi niepokój, że zaraz przestanie mi się chcieć albo spadnie poziom, o borze zielony, a może już spadł, tylko ludzie mnie czytają z przyzwyczajenia; albo już nawet nie czytają, tylko zapomnieli odsubskrybować?
W skrócie: tak, zawsze znajdę sobie powód do stresu i narzekania i nie, nigdy nie potrafię pisać na temat, bo miało być o blogu, skończyło się na mnie.

Blog o perfumach? I to niszowych, mon dieu, co za burżuizm!
Ano o perfumach. Niszowych. Taka karma. Jedni podniecają się torebkami Lułi Witą, inni porąbanymi zapachami. Deal with it.

A co by nie wyjść na kompletną sucz, chciałam napisać że bloga dostałam w prezencie urodzinowym [przemilczmy wartości liczbowe] od Magdy D., która jest kochana i która sprawiła mi mnóstwo radości ^^

Ciekawe, czy podołam…